HET ATELIER. Aquarel, Carl Larsson, 1908.
We zien Karins arm aan het werk bij het weefgetouw in het atelier, en Carl beschrijft in het boek “Aan de zonnige kant” dat zijn vroegere atelier nu “… de handwerkkamer van de huisvrouw is, waar het weefgetouw en het spinnewiel worden aangesnoerd voor het dagelijkse werk.” Karins textiel is vernieuwend en expressief. Krachtige kleuren en Japanse invloeden banen de weg voor de abstracte textielkunst. Voor haar vormen ontwerp en uitvoering één geheel. Als textielkunstenares mengt zij traditionele volkstextielen met de golvende lijnen van de jugendstil en de ambachtelijke idealen van de Arts & Crafts-beweging. Zij maakt kleding die moderniteit en vrijheid uitstraalt, voor zowel zichzelf als haar kinderen.
FOTO: Carl Larsson-gården, 1906.
Karin werkt aan het gobelinweefgetouw in het atelier op Lilla Hyttnäs. Het atelier is Carls eerste studio, die nu haar werkruimte is geworden. Hier krijgt zij ruimte voor haar creativiteit en plaats om te scheppen. Zij draagt haar karakteristieke jurk met gestreept schort. Het is ook Karin die met verfijnde smaak en vaardige handen de kostuums in elkaar naait die Carl Larsson nodig heeft voor zijn modellen. Verder in het atelier zien we Carl, die door het raam naar buiten kijkt, terwijl een van de dochters van het echtpaar op de bank rechts zit, gekleed in Sundborn-dracht.
ONDER DE BERKEN. Aquarel, Carl Larsson, 1902.
Ondanks het grote gezin vindt de ijverige Karin momenten van rust – zoals hier met een boek – maar bijna altijd heeft zij iets om handen. De gestreepte jurk die zij draagt, heeft zij zelf ontworpen en op haar hoofd heeft zij de rode sjaal met bolletjes die zij vaak gebruikt.
Voor Karin is kleding een uitdrukking van haar artistieke identiteit. Zij ontwikkelt een eigen stijl, beïnvloed door de mode en stromingen van haar tijd. Zonder beperkende korsetten maakt Karin kleding met een natuurlijke elegantie, die tegelijk comfortabel is en bedoeld voor beweging en gebruik in het dagelijks leven. De gestreepte jurk die is afgebeeld op de aquarel “Onder de berken” wordt tot op de dag van vandaag gedragen door de gidsen op Carl Larsson-gården.
BRITA, EEN KAT EN EEN BOTERHAM. Aquarel, Carl Larsson, 1898.
BRITA, EEN KAT EN EEN BOTERHAM.
Aquarel, Carl Larsson, 1898.
Een glimp van het dagelijks leven, waarin Brita een boterham eet met de kat aan haar voeten. Zij draagt kleding die Karin heeft ontworpen en genaaid – praktische kledingstukken, gemaakt voor de bewegingen van kinderen, prettig om te dragen en mooi om te zien.
De acht kinderen van het gezin hebben tijdens hun jeugd voortdurend kleding nodig, voor verschillende gelegenheden en in verschillende seizoenen. Karin naait eenvoudige, mooie en functionele kleding die het spel van de kinderen niet beperkt. Zij volgt grotendeels de mode van die tijd en gebruikt duurzame materialen zoals linnen, katoen en wol. Zij borduurt details en voegt handgemaakte elementen toe, waarbij de patronen door de natuur zijn geïnspireerd en haar voorkeur voor harmonie en eenvoud weerspiegelen.
KARIN MET GROTE HOED. Olieschets, Carl Larsson, 1905.
Het werk van Karin Larsson wordt gekenmerkt door nieuwsgierigheid, vernieuwingsdrang en een openheid voor trends en invloeden die zij omarmt en zich eigen maakt. Er wordt verteld dat wanneer een van de wevers in huis per ongeluk verkeerd weeft, Karin zegt: “Ga maar door … de hand moet zichtbaar zijn.”
In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw zijn hoeden een centraal onderdeel van de kleding van vrouwen. Karin draagt graag een hoed, en haar hoeden hebben vaak een royale vorm met decoratieve details die doen denken aan haar ontwerpen in textiel en interieur. Er zijn veel voorbeelden in de kunst, zoals “Ontbijt in het groen” en “Lisbeth bruidsmeisje”. Met de witte zonnehoed die wordt afgebeeld in “Karin en Brita in de tuin” is Karin haar tijd ver vooruit. De hoed is ontworpen om tegen de zon te beschermen, en het belangrijkste onderdeel is de ver naar voren uitstekende rand, die stijf is om het gezicht tegen de zon te beschermen. Dat bereikt zij door lagen stof vast te naaien, bijeengehouden met decoratieve stiksels.
De zonnehoed is goed bewaard gebleven op Lilla Hyttnäs, maar de kinderen van de achter-achterkleinkinderen mogen hem niet gebruiken wanneer zij zich verkleden. Een traditie die in de familie is blijven voortleven sinds de tijd van Carl en Karin.
MIJN VROUW. Aquarel, Carl Larsson, 1912.
VERSTOPPERTJE. Aquarel, Carl Larsson, 1898.
Karin is een visionair; zij is technisch avontuurlijk en vaardig. Zij schuwt het niet om te experimenteren en traditionele volkstechnieken te vernieuwen, terwijl zij ook nieuwe expressievormen integreert. Een voorbeeld van haar gedurfde visie is het gobelin “De vier elementen”, dat zij in 1903 maakt voor de bank in de eetkamer op Lilla Hyttnäs. Karins werken, gevuld met sterke kleuren en expressieve motieven op kussens, gordijnen en wandkleden, dragen bij aan een nieuw woonideaal, gekenmerkt door licht, harmonie en creativiteit.
PAPA, MAMA, KIND. Aquarel, Carl Larsson, 1906.
Achter de drie kinderen is het gobelinweefsel “De vier elementen” te zien, door Karin gecomponeerd in 1903 om de nieuwe eetkamerbank te sieren. Het patroon is een sprekend voorbeeld van haar gedurfde en vernieuwende textielkunst. Karins textiel is zeer origineel, vaak met abstracte patronen, krachtige composities in vibrerende kleuren en gestileerde plantmotieven. Zij verkent volkstradities met technische experimenteerdrift en ontwikkelt haar eigen expressie.
DE VIER ELEMENTEN. Weefwerk, Karin Larsson, 1903
Vernieuwend en gedurfd voor die tijd zijn de krachtige kleurvlakken en het ritmische patroon. Aan de achterkant blijven de kleuren bewaard zoals Karin ze ziet. In het zonmotief linksboven weeft zij het jaartal 1903 in, en boven de onderste ruitenrand voegt zij een mensfiguur, een lichtkorf en twee kruissymbolen toe, die de expressie van het werk verdiepen.
FOTO: Carl Larsson-gården.
Karins origineel van het zonnebloemkussen is intensief gebruikt en komt voor in meerdere aquarellen van Carl. Het kussen heeft zijn plek op de eetkamerbank. In elke hoek borduurde Karin een gestileerde zonnebloem, een van de meest gekoesterde motieven in de Zweedse jugendstil. Het is genaaid in platsteek, steelsteek en kruissteek op wollen stof. De kleuren zijn goed bewaard gebleven en tonen de nuances die Karin voor ogen had. Vandaag ligt er een kopie op dezelfde plek op de bank, en voor wie zelf een kussen wil naaien, is er op de boerderij een handwerkpakket te koop.
